Cinselliği ne kadar konuşabiliyoruz? Bizler, kadınlar cinselliğimizi ne kadar paylaşabiliyoruz? Paylaşmalı mıyız yoksa öğretildiği gibi kapalı kapılar ardında mı yaşamalıyız? Düşünmeye başlamak için bir fırsat var artık, "İşte Böyle Güzelim…"

Marmaris'in karası Kenan Evren'i ve Türk "Yeşil"ini iyi kötü tanıyoruz hepimiz. Peki, Amerikan "Yeşil"i Luis Posada Carriles kim? Posada Carriles, ömrünü Fidel Castro'yu devirmeye adamış bir devrim sürgünü.

Tülay German iki 68 yaşadı, Paris'te ve Türkiye'de. German’ı Fransa’ya götüren Türkiye’de sosyalistin ‘s’sine tahammül edemeyen iktidarlar ile onlara sadakatte beis görmeyen, sağ partilerde muhafazakârlığının teminatını gören toplumdu.

FB gibi "süper marka" bir takıma, dile kolay altı puan fark atarak sessiz sedasız lig şampiyonu olmak herhalde en fazla GS'ye has bir ayrıcalık gibi duruyordu. Aklıma GS'nin son maçını izlerken bakkalların marketlere direnişi geldi.

Eflatun'un mizah dolu evreni, yetenek, beceri, başarı, zenginlik değil; yetenek, yoksulluk ve beceriksizlik karışımından oluşurdu. Gerçek mizahçılar hep böyledir... Eflatun gitti. Sonraki kuşaklar, tuhaf bir kararsızlıkla bakacak çizgilerine.

Yazarın kitaplarında anlattığı çocukluğunun Diyarbakır'ı, kültürel çeşitliliğin var olduğu zamanı anlatır. Kürt, Ermeni, Keldani, Süryani ve Yezidiler gibi bugün bir arada yaşadığı bile unutulmak istenen toplumların birliktelik öyküsü...

İşkencenin önlenebilmesinde, bu ülkedeki her hekim adliyeye yansıyacak tüm adli raporların bir örneğini meslek örgütüne iletebilir, bu raporlarla ilgili olarak onun zaten görevi olan gözetim, denetim ve desteği talep edebilir.

Eskiden gazeteler başsayfaya nasıl bir gazete olduklarını yazarken pek özenir, bezenirlerdi. Dış katkıda bulunanların emeğini karşılıksız bırakan, beleşsever holding gazeteleri için uygun bir tane buldum: Hep Bana Hep Bana!

"Ne konuşacağımızı anlamışsındır" diyen Neşe'ye "Evet! Anahtar kelimeler: Marmaris, çam balı, Osmaniye, mangan madeni, ağaç katliamı, çevre eylemi, hukuksal mücadele. Veee senin gibi düşünenler " deyince gülmeye başladı.

İnsan hayattan ne bekler? Daha çok para mı? Daha çok sevgi mi? Daha iyi bir kariyer mi? Peki eski Türk filmlerinin bize öğrettiği gibi parayla saadet olmuyorsa, ihtiyacımız olan güzel bir sevgi değil mi?